لب های اناری ...

امروز بعد خاتمه وقت کاریَت

وقتی که پارک شد در منزل سواریت

 امروز بعد چای و یک دوش آب گرم

بعد از تمام دلهره های اداریت

 وقتی تمام شد تلفن های پشت هم

بعد از تمامیِ گله و آه و زاریت

 امروز بعد از اینکه گذر کرد آفتاب

وقتی که خواب می کند از فکر عاریت

 وقتی فرو کشید اعصاب در هم و –

فریاد های پشت هم و انتحاریت

 بگذار تا بچینم از این باغ پر درخت

یک بوسه از درخت لبان اناریت

                                       مهدی رحیمی

"کوپه ی تهی"

                                                  "در کوپه ای تهی از همراه"
                                                    ...چمدان حرف هایم...
                                                           می گرید...!با پای دل قدم زدن آن هم كنار تو
باشد كه خستگی بشود شرمسار تو
در دفتر همیشه ی من ثبت می شود
 این لحظه ها عزیزترین یادگار تو
تا دست هیچ كس نرسد تا ابد به من
 می خواستم كه گم بشوم در حسار تو
احساس می كنم كه جدایم نموده اند
 همچون شهاب سوخته ای از مدار تو
ازهر طرف نرفته به بن بست می رسیم
نفرین به روزگار من و روزگارتو
آن كوپه ی تهی منم آری كه مانده ام
خالی تر از همیشه و در انتظار تو
 این سوت آخر است و غریبانه می رود
 تنهاترین مسافر تو از دیار تو
هر چند مثل آینه هر لحظه فاش تو
هشدار می دهد به خزانم بهار تو
اما در این زمانه عسرت مس مرا
ترسم كه اشتباه بسنجد عیار تو
                                       محمد علی بهمنی

تصدیق گفته های "هگل"...

باران و چتر و شال و شنل بود و ما دو تا...
جوی و دو جفت چکمه و گِل بود و ما دو تا...
وقتی نگاه من به تو افتاد، سرنوشت
تصدیق گفته‌های «هِگِل» بود و ما دو تا...
روز قرارِ اوّل و میز و سکوت و چای
سنگینی هوای هتل بود و ما دو تا
افتاد روی میز ورق‌های سرنوشت
فنجان و فال و بی‌بی و دِل بود و ما دو تا
کم‌کم زمانه داشت به هم می‌رساندمان
در کوچه ساز و تمبک و کِل بود و ما دو تا...
...
تا آفتاب زد همه جا تار شد برام
دنیا چه‌قدر سرد و کسل بود و ما دو تا،
از خواب می‌پریم که این ماجرا فقط

یک آرزوی مانده به دِل بود و ما دو تا...!

                                     نجمه زارع